در این رادیو وبلاگ نویسانی از جمله جادی (نویسنده وبلاگ کیبور آزاد) ٫ بردیا دانشور ( توسعه دهنده برنامه سیلیکون) ٫ مهدی مشتاقی ( مدیر تیم فارسی اوپن سوزه‌) ٫ بهروز شعبانی (از توسعه دهندگان پلتفرم StatusNet) , روزبه شفیعی (از توسعه دهندگان پروژه چاکرا گنو/لینوکس) ٫ علی گلشن ( از کاربران توزیع اسلکور) مهدی مقدم و چند تن از وبلاگ نویسان دیگر به رهبری فرید احمدیان ( مدیر گروه کاربران لینوکس زنجان) مشارکت دارند و سعی خواهند کرد با بالا بردن سطح کیفی و کمی برنامه های LinuxFM بیش از پیش کاربران فارسی زبان را به سمت و سوی استفاده از گنو/لینوکس و نرم افزارهای اوپن سورس و آزاد سوق دهند.

همچنین در وب سایت این رادیو اینگونه آمده است :

برنامه های رادیو لینوکس اف ام اکثرا برای اطلاع رسانی و خبرهای دنیای گنو / لینوکس و نرم افزارهای آزاد و مطالب تحلیلی و گزارش و مصاحبه است و به دلیل شنیداری بودن کمتر به مباحث آموزشی می پردازد . ولی از طرفی هر یک از برنامه سازان این رادیو وبلاگی دارند که اگر شما یکی از کاربران تازه کار هستید و می توانید مطالب آموزشی را از وبلاگ های آنها دنبال کنید . همچنین جامعه های کاربری لینوکسی و انجمن های گفتگو جای خوبی برای یادگیری و یافتن راه حل مشکلات شماست . در این رادیو شما صرفا نقطه نظرات و دیدگاه های وبلاگ نویسان را خواهید شنید و آنها وظیفه ای در قبال یادگیری و مطالب آموزشی برای شنوندگان و مخاطبین نخواهند داشت .

اگر از مشتاقان استفاده از گنو/لینوکس و برنامه های اوپن سورس هستید و یا تمایل دارید در این مورد بیشتر بدانید می توانید از لینک زیر به وب سایت رادیو لینوکس اف ام دسترسی داشته باشید و در هر زمان به LinuxFM گوش دهید.

آدرس وب سایت : LinuxFM.Com

تفاوت بین ویندوزXPوLinux

قسمت اول:

الف)لینوکس چیست؟

ادامه مطلب…

لینوکس به خودی خود،یک هسته (Kernel)است.هسته،بخش اصلی سیستم عامل را تشکیل می دهد،که کار آن کنترل داده ها،مدیریت حافظه،سخت افزار،ورود و خروج داده ها وتمامی موارد اصلی سـیستم عامل می باشد.همانطور که گفته شد،لینوکـس به خودی خود یک سیستم عامل به شمار نمی رود،بلکه با استفاده از ابزار هایی که پروژه گنو(GNU) برای آن تولید کرده است،تبدیل به یک سیستم عامل می شود.(به همین دلیل است که لینوکس را معمولاٌ گنو\لیـنوکس می نامند)و با اضافه کردن سایر نــرم افزارهای باز متن به آن،می توان از آن در موارد متعددی مانند سرویس دهنــده ها، ایستگاههای کاری،کامپیوترهای رومیزی،ابر رایانه ها،ابزارهای صنعتی و پزشکی کــه دارای سیستم های درونه ای(Embeded )می باشند و … استفاده کرد.
از نظر فنی ،گنو/ لینوکس را می توان نمونه باز متن و آزاد سیستم عاملهای خانواده یونیکس نامید.زیرا بر اساس استاندارد POSIX پیاده سازی شده و کاملاٌ با آن سازگار است . بنابراین کنو/لینوکس را می توان نواده سیستم عامل پر سابقه و مستحکم یونیکس دانست که البته خواص خوب آنرا به ارث برده است.اکنون تفاوتهای اصلی گنو/لینوکس و ویندوز را بررسی می کنیم:

ب)گنو /لینوکس:سیستم عامل آزاد

گنو/لینوکس یک سیستم آزاد و بازمتن است . کد منبع آن در اختیار همگان قرار داردو همه می توانند در کدهای آن تغییر ایجاد کرده و بنا به نیازشان از آن استفاده کنند ، آزاد ودر دسترس بودن کدهای منبع موجب می شود تا بتوانید از طرزکارکرد دقیق سیستم عامل مطلع شوید. شما بسیاری از توزیعهای گنو/لینوکس را می توانید به هر تعداد کپی کرده و بین دوستانتان پخش کنید . در سمت مقابل، ویندوز یک عامل اختصاصی است که کد منبع سری آن نگهداشته شده و برای همگان در دسترس نیست. شما نمی توانید بفهمید که واقعاٌ در زیر سیستم عامل ویندوزتان جه میگذرد ؟ آیا یک برنامه جاسوسی در آن پنهان نشده است؟ بعید نیست. سیستم عامل ویندوز رایگان نبوده و شما نمی توانید آنرا کپی کرده و پخش کنید، در اینصورت شما خلافکار هستید و جریمه و مجازات خواهید شد.(فعلاٌ نه در ایران ولی در ۴-۶ سال آینده اینگونه می شود.)
گنو/لینوکس را به هواپیمایی تشبیه کرده اند که هر قسمت از آنرا در جایی ساخته اند. گنو/لینوکس واقعاٌ محصول کشور خاصی نیست، تعداد زیادی از مردم سرتاسر جهان در حال کار روی بخش های مختلف آن و توسعه آن هستند. تعداد برنامه نویسانی که روی بخش های مختلف سیستم عامل گنو/لینوکس کار می کنند,به حدود ۴۰۰هزار نفر می رسد, تفاوت کیفیت کار را مشخص می کند.
شما با گنو/لینوکس آزاد هستید, لازم ندارید تا از نرم افزارهای اختصاصی استفاده کنید و تحت انقیاد آنها درآیید .

ج)گنو/لینوکس:سرعت,قدرت,پایداری

همانطور که گفته شد,گنو/لینوکس نواده سیستم عامل یونیکس است.بنابراین ساختار کلی این سیستم عامل کاملاٌ با ویندوز متفاوت است. این به این معنی است که مثلاٌ شما نخواهید توانست برنامه هایی که در ویندوز دارید, روی گنو/لینوکس اجرا نمایید.(البته راههایی وجود دارد-شبیه سازها-ولی در حالت غیرعادی خیر.)یکی از خواص اصلی سیستم عامل های خانواده یونیکس, پایداری و استقامت بالای آنها است. این سیستم عامل ها به راحتی خراب نمی شود و به ندرت نیاز به بوت مجدد پیدا می کنند. گنو/لینوکس هایی وجود دارند که شما می توانید سالها بدون نیاز به بوت, از آنها استفاده کنید.در سمت مقابل, حتی جدیدترین وپایدارترین سیستم های ویندوز نیز اندازه گنو/لینوکس پایدار نیستند. برای بکارگیری سیستم های ویندوز بعنوان سرویس دهنده به حافظه وپردازنده قویتری دارید و مطمئن باشید اگر هر چند روز آنرا بوت نکنید, از کار خواهد افتاد! معمولاٌ سیستم عامل گنو/لینوکس به راحتی خراب نمی شود و برعکس ویندور مجبور نیستید تا هر چند ماه یکبار مجدداٌ نصب کنید. حتی برخی از انواع گنو/لینوکس به نصب «یکبار برای تمامی عمر» مشهور هستند. اینگونه سیستم ها را میتوانید حین کار و حتی بدون بوت, به نسخه های جدیدتر ارتقا دهید.

د)گنو/لینوکس:امنیت,امنیت،امنیت

امروزه در دنیایی متکی بر فناوری اطلاعات زندگی می کنیم که هر لحظه به خطر افتادن جریان اطلاعات منجر به بروز خسارت های تجاری جبران ناپذیری خواهد شد. امروزه همه به دنبال یک سکوی(Platform) امن تر برای اجرای برنامه های کاربردی وسرویس دهنده ها هستند. با اینکه مبحث امنیت یک مقوله نسبی است، گنو/لینوکس حرف های زیادی در زمینه امنیت دارد. بسیاری از قابلیتهای امنیتی که در ویندوز وجود ندارد و یا فقط با اضافه کردن نرم افزارهای اضافی قابل دسترسی می باشند، بطور درونی و بصورت پیش گزیده در گنو/لینوکس پیاده سازی شدهاند. گنو/لینوکس از ابتدا برای محیط های شبکه ای و چند کاربره طراحی شده است و همین باعث رعایت مسائل امنیتی از ابتدا در آن شده است در حالیکه ویندوز اینگونه نبوده و در حال حاضر از لحاظ امنیتی دارای نقاط ضعف فراوانی است. مثلاٌ یک برنامه مخرب با استفاده از همین ضعف های امنیتی می تواند کل سیستم عامل را نابود کند، ولی در صورتیکه مورد مشابهی در گنو/لینوکس وجود داشته باشد، حداکثر به دایرکتوری خانگی کاربر اجراکننده آسیب خواهد رسید، نه کل سیستم عامل.
اینطور نیست که گنو/لینوکس فاقد هر گونه اشکال امنیتی باشد، خیر، ولی باز بودن کد منبع آن باعث می شود تا بسیای از اشکالات امنیتی پیش از ایجاد خسارت و در مراحل توسعه و برنامه نویسی برنامه برملا شده و رفع شوند. در صورتیکه اشکالی در برنامه های منتشر شده یافت شود، بدلیل موجود بودن کد منبع سریعاٌ برطرف می گردد. در صورتیکه در سیستم عامل ویندوز شما باید منتظر مایکروسافت بمانید و بمانید وبمانید(مثلاٌ هم اکنون ۲۱ اشکال امنیتی در مرورگر IE وجود دارد که مایکروسافت برای آن هنوز هیچ وصله ای قرار نداده است).
سیستم عامل ویندوز دارای اشکالات امنیتی بسیاری است که به راحتی هم کشف نمی شوند وهنگامی کشف می شوند که خسارت جبران ناپذیری در اثر حمله از طریق آن ضعف های امنیتی رخ دهد که امثال آنرا شاهد هستیم. در دنیای امنیت ضرب المثلی وجود دارد که می گوید:«امنیت با مخفی کاری حاصل نمی شود».
میتوان ادعا کرد که تقریباٌ هیچ ویروسی برای گنو/لینوکس وجود ندارد و این در حالی است که سالیانه بیش از ۱۰۰۰ ویروس مختلف برای سیستم عامل ویندوز ایجاد می شود. این بخاطر عدم گسترده بودن گنو/لینوکس نیست(حدود%۷۰ از سایت های وب در جهان برروی سیستم عامل های خانواده یونیکس وگنو/لینوکس و سرویس دهنده وب آپاچی در حال اجرا هستند)؛ بلکه بدلژل وجود حفره های امنیتی متعدد ویندوز وسایت انحصارگرایی مایکروسافت است. یعنی مایککروسافت طوری سیاست گذاری کرده است که مشتریان خود را تنها به محصولات خودش عادت دهد. بسیاری از کاربران ویندوز از Internet Explorer یا Outlook برای مرور وب و پست الکترونیک استفاده می کنند. یک ویروس نویس اگر ویروسی را برای کاربران ویندوز بنویسد، بر روی کامپیوتر های %۹۰ آنها اثر خواهد کرد. چون اکثراٌ از IE و Outlook استفاده می کنند. ولی در گنو/لینوکس چطور؟ در گنو/لینوکس شما طیف وسیعی از انتخاب و عدم اجبار دارید.امکان استفاده از مرورگرهای مختلفی همچون:موزیلا،Konqueror ،Opera، Mozilla mail،Kmail ،Evolution ،Pine و Mutt در گنو/لینوکس موجب می شود تا ویروس نویس فقط بتواند برای یکی از اینها ویروس بنویسد، چون روی بقیه کار نخواهد کرد و عملاٌ میزان اثر آن اندک خواهد بود. ضمناٌ هیچ یک از ویروسهایی که برای ویندوز نوشته شده اند، بر روی گنو/لینوکس کار نمی کنند.

ه)گنو/لینوکس:تعداد سکو های اجرایی

گنو/لینوکس برخلاف ویندوز بر روی تعداد زیادی از سکوهای مختلف سخت افزاری اجرا می شود و شما حتی قادرید آنرا برای کاربر روی سکوی موردنظرتان تغییر دهید. این قابلیت، گنو/لینوکس را برای بکارگیری در سخت افزارهای درونه ای((Embedded بسیار مناسب می سازد. هسته ۶,۲ گنو/لینوکس این امکان را فراهم می سازد تا گنو/لینوکس را بر روی دستگاههای بسیار کوچک و یا ابررایانه های بسیار بزرگ اجرا نمایید.

و)گنو/لینوکس گسترده ترین تنوع در کاربرد

بدلیل آزاد بودن سِستم عامل گنو/لینوکس, هر گروه یا موسسه تجاری, یک نسخه خاص از آن که به توزیع یا پخش(Distribution) معروف هستند, منتشر ساخته است.این توزیع های مختلف همگی گنو/لینوکس هستند, ولی هر یک معمولاٌ برای یک یا چند امر خاص مانند سرویس دهنده, دیوار آتش، میزکارو… طراحی شدهاند و هر یک قابلیتها و بهینه سازیث های خودشان را به کاربران ارائه میکنند. کاربران در این میان آزادی انتخاب زیادی داشته ومی توانند چیزی که کاملاٌ نیازشان را برطرف می کند، انتخاب کنند. چیزی که در ویندوز نمی توان مفهومی برای آن پیدا کرد.

ز)گنو/لینوکس:سیستم عاملی حرفه ای
گنو/لینوکس یک سیستم عامل حرفه ای است. یعنی ممکن است یک کاربرکاملاٌ غیر فنی برای مدیریت و انجام برخی از تنظیمات سخت افزاری دچار مشکل شود و نتواند به راحتی این کار را انجام دهد. البته برخی از توزیع های گنو/لینوکس این امور را بسیار راحت(و حتی راحتتر از ویندوز )کرده اند، ولی با اینحال بطور کلی، گنو/لینوکس یک سیستم عامل حرفه ای است که در عین سادگی، از پیچیدیگی های فنی بسیاری برخوردار است. البته تمام کاربران لازم نیست این امور را بدانند. مثلاٌ یک کارمند دفتری که اموری مانند تایپ وحسابداری را با کامپیوترش انجام می دهد، ممکن است از لحاظ فنی تفاوتی را احساس نکند، ولی گنو/لینوکس خوراکی ۴ ساله برای کاربران خوره می سازد! برخلاف ویندوز، نکات بی پایانی برای یادگیری در گنو/لینوکس وجود دارد. این سیستم عامل ۴ سال شما را به راحتی مشغول خواهد کرد و می توانید مطمئن باشید پس از آن باز هم مطالب جدیدی برای یادگیری وجود خواهند داشت! پس خوره های کامپیوتری از آن لذت وافری خواهند برد و هرگز آنرا رها نخواهند کرد. برخلاف ویندوز، در گنو/لینوکس راحت تر هستید تا بسیاری از کارهای پیکربندی و سیستمی را از خط فرمان بسیار قدرتمند و عالی آنرا انجام دهید. با اینکه برای بسیاری از امور مانند ویندوز ابزارهای گرافیکی طراحی شده است، یک کاربر حرفه ای واقعاٌ از خط فرمان گنو/لینوکس لذت خواهد برد. خط فرمان ویندوز را اصلاٌ می توان خط فرمان نامید!!؟

ح)گنو/لینوکس بهشت برنامه نویسان

گنو/لینوکس را بهشت برنامه نویسان نامیده اند. برخلاف ویندوز که اکثراٌ ابزارهای برنامه نویسی روی آن باید جداگانه نصب وخریداری نمایید، گنو/لینوکس به همراه تمامی ابزارهای برنامه نویسی موردنیازتان و با هر زبانی که فکر کنید ارائه می شود. کافی است آنرا نصب کنید و کار برنامه نویسیتان را با ابزار دلخواهتان شروع کنید.

ط)گنو/لینوکس:یک جعبه کامل

گنو/لینوکس برای کاربران حرفه ای، یک جعبه ابزار کامل بشمار می رود که در آن تمامی ابزارهای موردنیاز مانند برنامه های اینترنتی، ابزارهای امنیتی مانند ابزارهای آزمایش شبکه، ابزارهای برنامه نویسی، هزاران صفحه وراهنما درآن پیدا خواهید کرد. ابزارهایی که در اختیارتان قرار دارد چنان متنوع هستندکه می توانید %۹۰ اطمینان داشته باشید که پس از نصب آن به چیز دیگری نیاز نخواهید داشت.

ک)گنو/لینوکس:یکی از زیباترین دستاوردهای بشری

گنو/لینوکس در سایه همکاری وتبادلات علمی هزاران نفر در سراسر جهان ایجاد شده و توسعه یافته است. این همکاری چنان گسترده وزیبا بوده وهست، که به سیستم عامل کنو/لینوکس لقب«یکی از زیباترین دستاوردهای همکاری جمعی بشر» داده شده است. فرهنگ حاکم در جامعه گنو/لینوکس و باز متن، فرهنگ کمک، اشتراک اطلاعات و تلاش برای بهبود هرچه بیشتر محصولات و«انجام هر کای که از دستت برمی آید »است. هرکس که می خواهد با این سیستم عامل کار کند، باید تمامی دیدگاهها وعقاید قبلی خود را درباره نرم افزارها و سیستم عامل کنار گذاشته و با یک دیدگاه جدید وطرز فکر متحول شده وارد دنیای گنو/لینوکس شود, زیرا با فرهنگ حاکم متفاوتی روبرو خواهد بود. گنو/لینوکس نوید دهنده آزادی نرم افزاری است.

منبع: پی سی پلانت

ادامه مطلب...

انتخاب یک روش نصب:
لینوکس ردهت روشهای بسیار متنوع و قابل انعطافی برای نصب سیستم عامل ارائه نموده است. البته توصیه میشود که لینوکس را از روی CD نصب نمایید. ولی اگر شما CD های لینوکس ردهت را ندارید و یا کامپیوتر شما فاقد درایو CD-ROM است، میتوانید با استفاده از روشهای دیگر، اقدام به نصب سیستم عامل کنید. همچنین امکان چندین نوع نصب وجود دارد.

ابتدا باید مشخص نمایید که در حال نصب بصورت نصب جدید یا ارتقا هستید. اگر میخواهید نسخه قدیمی تر موجود روی سیستمتان را ارتقا دهید، برنامه نصب فایلهای پیکربندی و اطلاعات شما را دست نخورده باقی خواهد گذاشت. این نوع نصب از نصب جدید طولانی تر خواهد بود. یک نصب جدید ابتدا تمام اطلاعات موجود را پاک کرده و عمل نصب را انجام میدهد. بهCDشما میتوانید لینوکس ردهت را از محل های زیر نصب نمایید. هر نوع نصب غیر از نصب از روی CD نیاز به دیسکت بوت نصب لینوکس ردهت خواهد داشت :

-سرویس دهنده HTTP : به شما امکان نصب از یک آدرس وب را خواهد داد.

-سرویس دهنده FTP : به شما امکان نصب از یک سایت FTP را خواهد داد.

-سرویس دهنده NFS : میتوانید از روی دایرکتوری های به اشتراک گذاشته شده روی کامپیوترهای دیگر موجود در روی شبکه با استفاده از سیستم فایل شبکه (Network File System) برای نصب استفاده نمایید.

-دیسک سخت : اگر یک کپی از فایلهای نصب لینوکس ردهت را روی دیسک سخت خود داشته باشید میتوانید برای نصب از آن استفاده کنید. البته باید روی پارتیشنی غیر از پارتیشنی که برای نصب انتخاب نموده اید قرار داشته باشند.

انتخاب سخت افزار مورد نیاز:
ممکن است این واقعا یک انتخاب نباشد. ممکن است یک کامپیوتر قدیمی در کنار خود داشته باشید که مایل باشید لینوکس ردهت را روی آن نصب نمایید. و یا ممکن است یک ایستگاه کاری وحشتناک داشته باشید که بخواهید لینوکس ردهت را روی یکی از پارتیشن های آن نصب نمایید. برای نصب نسخه PC لینوکس
-پردازنده سازگار با x86 : کامپیوتر شما به یک پردازنده سازگار با اینتل نیاز دارد. مانند برخی سیستم عامل های تجاری، شما به جدیدترین پردازنده های موجود برای نصب لینوکس ردهت نیاز ندارید (البته اشکالی ندارد!). شما میتوانید لینوکس ردهت را روی پردازنده های قدیمی هم اجرا نمایید. من حتی پردازنده ۸۰۳۸۶ اینتل را در لیست سازگاری سخت افزارهای آن دیده ام ولی هرگز سعی نکرده ام لینوکس ردهت را روی کامپیوتری با آن مشخصات نصب نمایم!

-درایو فلاپی و یا CD-ROM : شما باید قادر باشید هنگام فرایند نصب کامپیوتر خود را با یک فلاپی دیسک و یا درایو CD-ROM بوت نمایید. اگر درایو CD-ROM ندارید (در محیطهای شبکه و یا کامپیوترهای قدیمی) به یک ارتباط شبکه برای نصب از روی شبکه و یا کپی محتویات CD های نصب بر روی دیسک سخت سیستم خود دارید.

-دیسک سخت (Hard Disk) : شما به یک دیسک سخت و یا یک پارتیشن از دیسک سخت که حداقل ۳۵۰ مگابایت فضا داشته باشد نیاز دارید. البته این فضا فقط برای حداقل نصب کافی خواهد بود. میزان حقیقی فضایی که نیاز خواهید داشت بستگی به نوع نصب شما دارد. نصب به صورت ایستگاه کاری به ۱۵۰۰ مگابایت و نصب بصورت کامل (تمام بسته های نرم افزاری موجود و کدهای منبع) به ۳ گیگابایت فضا نیاز دارد.

-حافظه (RAM) : شما حداقل به ۳۲ مگابایت رم برای نصب لینوکس ردهت نیاز خواهید داشت. اگر مایل به استفاده از محیطهای گرافیکی هستید ۶۴ مگابایت لازم خواهد بود.

-صفحه کلید و مانیتور : خوب معلوم است! شما به یک مانیتور و صفحه کلید برای نصب نیاز دارید. شما بعدا میتوانید لینوکس ردهت را از روی شبکه و با استفاده از ترمینال پوسته و یا ترمینال X به خوبی اداره نمایید.

نسخه هایی از لینوکس ردهت برای نصب روی ایستگاههای کاری مبتنی بر پردازنده های آلفا (Alpha) و اسپارک (Sparc) وجود دارند.

نکته : لیست سخت افزار های سازگار با لینوکس ردهت را میتوانید اینجا ببینید.

اگر درایو CD-ROM کامپیوتر شما به یک درگاه PCMCIA متصل است (در گاههای موجود روی کامپیوتر های کیفی) شما باید پشتیبانی از PCMCIA را در هنگام نصب فعال نمایید. پشتیبانی از PCMCIA فقط برای کامپیوترهای مبتنی بر پردازنده های سازگار با اینتل موجود است.

اگر کامپیوتر کیفی شما مجهز به یک درایو CD-ROM است، شما میتوانید بدون نیاز به انجام کار خاصی لینوکس ردهت را روی آن نصب نمایید. در صورتی که کامپیوتر کیفی شما فاقد درایو CD-ROM است، شما باید لینوکس ردهت را از روی درایوی که به درگاه PCMCIA آن متصل است نصب نمایید.

درگاههای PCMCIA به شما امکان اتصال دستگاههای مختلف به کامپیوتر کیفی با استفاده از کارتهایی به اندازه کارت اعتباری میدهند. لینوکس از صدها دستگاه مختلف PCMCIA پشتیبانی میکند. شما میتوانید از درگاه PCMCIA کامپیوتر کیفی خود برای نصب لینوکس ردهت از انواع مختلفی از دستگاهها شامل :
-درایو CD-ROM
-کارت شبکه
استفاده نمایید. در صورتی که مایلید بدانید کدامیک از دستگاههای PCMCIA در لینوکس پشتیبانی میشوند، فایل SUPPORTED.CARDS واقع در مسیر /usr/share/doc/kernel-pcmcia-cs را ببینید. در هر صورت جهت استفاده از این درگاه برای نصب لینوکس به دیسکت پشتیبانی آن نیاز دارید. چگونگی ایجاد این دیسکتها بعدا شرح داده خواهد شد.

شروع نصب:
اگر فکر می کنید نوع نصب مورد نیاز خود را انتخاب کرده اید، میتوانید نصب را شروع کنید. در بیشتر بخشها شما میتوانید با کلیک روی دگمه بازگشت (Back) انتخابهای قبلی خود را تغییر دهید. البته پس از اینکه مرحله کپی بسته های نرم افزاری روی دیسک سخت شروع شد، دیگر امکان بازگشت وجود ندارد. در صورتی که نیاز به تغییری داشته باشید، باید آنرا پس از اتمام نصب لینوکس و از داخل خود سیستم عامل انجام دهید.
-دیسکCD-ROM نصب را داخل درایو قرار دهید
اگر عمل نصب را از دیسک سخت و یا شبکه انجام میدهید، میتوانید بجای آن از دیسکت بوت استفاده نمایید. برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد ایجاد دیسکهایی که نیاز دارید، به بخش ایجاد دیسکهای نصب مراجعه نمایید.
-کامپیوتر خود را بوت کنید
هنگامی که صفحه خوشامد گویی لینوکس ردهت را مشاهده کردید به مرحله بعدی وارد شوید.
کته: اگر شما صفحه خوشامد گویی را نمی بینید، ممکن است درایو CD-ROM شما قابل بوت نباشد. فعال کردن گزینه بوت از روی درایو CD-ROM و یا ایجاد دیسکت های بوت میتواند به شما برای ادامه نصب کمک کند. برای فعال کردن گزینه بوت از روی CD-ROM به صورت مقابل عمل کنید : کامپیوتر خود را راه اندازی کرده و در صفحه نخستین پیامی برای ورود به صفحه نصب (setup) خواهید دید. برای ورود به برنامه نصب بایوس کافی است کلیدهای F1 یا F2 ویا DEL را فشار دهید. در گزینه های موجود به دنبال موردی با عنوان Boot Options و یا Boot From و یا چیزی مشابه آن بگردید. پس از آنکه آنرا پیدا کردید، اولویت نخست آنرا روی درایو CD-ROM تنظیم کنید. تغییرات را ذخیره کرده و خارج شوید.

اگر نصب با موفقیت انجام شد شما میتوانید گزینه های بایوس را به حالت اول برگردانید. در صورتی که حتی با تنظیم این گزینه ها امکان بوت از روی CD-ROM وجود نداشت، باید دیسکتهای نصب را از روی فایلهای boot.img (برای کامپیوترهای معمولی)، bootnet.img (برای نصبهای از روی شبکه) یا pcmcia.img (برای کامپیوترهای کیفی) که روی CD نصب قرار دارند، ایجاد نمایید. چگونگی ایجاد این دیسکتها شرح داده خواهد شد. پس از ایجاد دیسکتها، آنها را در درایو قرار داده و کامپیوتر خود را بوت کرده و نصب را ادامه دهید.

-اعلان بوت:
در جلوی اعلان بوت کلید Enter را برای ورود به نصب گرافیکی، فشار دهید. در صورتی که کامپیوتر شما اجازه نصب بصورت گرافیکی (رنگ بیتی و وضوح ۸۰۰ در ۶۰۰ پیکسل) را نمی دهد، به قسمت “انتخاب انواع دیگر نصب” مراجعه نمایید. از شما خواسته میشود یک زبان انتخاب کنید.

انتخاب انواع دیگر نصب:
در بیشتر کامپیوتر ها شما میتوانید به راحتی نصب را بصورت گرافیکی انجام دهید. برخی مواقع کارت گرافیکی شما ممکن است این حالت را قبول نکند. همچنین با اینکه هنگام نصب سخت افزار کامپیوتر شما شناسایی میشود،ممکن است برخی مواقع دیسک سخت، کارت شبکه و یا یکی از سخت افزارهای حیاتی دیگر شناسایی نشده و به اطلاعات مخصوصی هنگام بوت نیاز داشته باشد.

در اینجا لیستی از انواع گزینه هایی که شما میتوانید نصب لینوکس ردهت را بوسیله آن شروع کنید وجود دارد. پیشنهاد میشود در صورتی از این گزینه ها استفاده کنید که گزینه گرافیکی دچار اشکال شود (مانند هنگامی که صفحه از گاربیج پر شده و یا سخت افزار شناسایی نمی شود).

-text : شما میتوانید با تایپ text جلوی اعلان نصب بصورت متنی را آغاز نمایید. از این گزینه هنگامی استفاده نمایید که به نظر میرسد برنامه نصب نتوانسته کارت گرافیک شما را شناسایی نماید. با این نوع نصب برنامه نصب چندان خوشگل! نیست ولی بخوبی کار میکند.

-lowres : با این گزینه، برنامه نصب در وضوح ۶۴۰ در۴۸۰ پیکسل اجرا خواهد شد. این گزینه برای کامپیوترهایی است که کارت گرافیک آنها فقط این وضوح را پشتیبانی میکند.

-expert : در صورتی که حس میکنید برنامه نصب نمی تواند سخت افزارهای شما را به خوبی شناسایی کند از این گزینه استفاده نمایید. با این گزینه برنامه نصب به شناسایی سخت افزار نمی پردازد و شما میتوانید نوع ماوس، مقدار حافظه کارت گرافیکی و … را شخصا انتخاب کنید.

-nofb : با این گزینه حالت frame buffer برای جلوگیری از برخی اشکالات در نمایش غیر فعال میشود.

-linuxdd : در صورتی که یک دیسک درایور لینوکس برای نصب دارید، از این گزینه استفاده نمایید.

همچنین شما میتوانید با اضافه نمودن گزینه های دیگری به اعلان بوت لینوکس، آنرا وادار به شناسایی صحیح سخت افزار خود نمایید. مثلا در صورتی که برنامه نصب اندازه دیسک سخت شما را تشخیص نمی دهد، میتوانید با مشخص کردن تعداد سیلندر، هد و سکتورها سایز آنرا تعیین کنید. شما به صورت زیر میتوانید گزینه های خود را به هسته لینوکس ارجاع دهید : linux hd=720,32,64

در این مثال شما به هسته میگویید که دیسک سخت من دارای ۷۲۰ سیلندر، ۳۲ هد و ۶۴ سکتور است. این مشخصات را میتوانید از روی مستندات موجود با دیسک سخت خود و یا از روی برچسب چسبانده شده روی آن بدست آورید.

-بررسی فایلها :
در لینوکس ردهت ۸ قبل از شروع برنامه نصب، از شما پرسیده میشود که فایلهای نصب برای صحت و درستی آنها بررسی شوند یا خیر. در صورتی که مطمئن نیستید دیسکهای شما صحیح هستند یا نه، میتوانید با این گزینه آنها را بررسی نمایید. البته این کار زمانبر خواهد بود. در صورتی که به صحت آنها اطمینان دارید به سادگی گزینه Skip را انتخاب کنید تا برنامه نصب آغاز شود.

-صفحه خوشامد گویی :
این صفحه آغاز فرایند نصب را به شما اعلام میکند. فقط کافی است روی کلید Next کلیک نمایید.

-انتخاب زبان :
پس از آغاز برنامه نصب، اولین سوالی که پرسیده میشود، انتخاب زبان برنامه نصب است. زبان مورد نظر خود را انتخاب نموده و روی گزینه Next کلیک نمایید.

-انتخاب صفحه کلید :
نوع صفحه کلید خود را انتخاب نمایید. مثلا صفحه کلید ۱۰۵ کلید و با کلیدهای انگلیسی.

-ماوس:
نوع ماوسی که سیستمتان نصب شده است را انتخاب نمایید. انواع ماوسهای درگاه سریال و PS/2 وUSB پشتیبانی میشوند. در صورتی که ماوس شما دو کلید دارد، میتوانید با انتخاب گزینه Emulate 3 buttons، هنگام استفاده با نگه داشتن کلید Shift، کلید سوم ماوس را شبیه سازی نمایید. کلید سوم توسط برخی از برنامه های کاربردی لینوکس مورد نیاز میباشد.

-انتخاب نوع نصب (Install Type) :
در این مرحله نوع نصب مورد نیاز برای خود را باید انتخاب نمایید. در صورتی که لینوکس اکنون روی سیستم شما نصب شده و مایلید آنرا به نسخه جدید ارتقا دهید، کافی است نصب نوع ارتقا (Upgrade) را انتخاب نمایید.

نکته : برای نصب به صورت ارتقا، لینوکس موجود شما حداقل باید هسته نسخه ۲٫۰ را داشته باشد. با نصب به صورت ارتقاع تمامی فایلهای پیکریندی شما بصورت filename.rpmsave ذخیره خواهد شد. محل این فایلها در مسیر tmp/upgrade.log نوشته میشود. برنامه ارتقا هسته جدید را نصب کرده و برنامه های نرم افزاری تغییر یافته را نیز نصب میکند. فایلهای اطلاعات شما بدون تغییر باقی خواهند ماند. این نصب زمان بیشتری نیاز دارد.

برای نصب بصورت جدید میتوانید یکی از گزینه های زیر را انتخاب نمایید . این گزینه ها به “کلاس های نصب” (Installation Classes) نیز موسوم هستند:
-ایستگاه کاری (Workstation): کامپیوتر شما را بصورت خودکار پارتیشن بندی نموده و بسته های نرم افزاری لازم برای یک ایستگاه کاری را نصب میکند. یکی از محیطهای گرافیکی GNOME و یا KDE نصب خواهند شد و برنامه X Window ساختارهای لازم برای اجرای آنها را فراهم میکند. محیطGNOME محیط گرافیکی پیش گزیده لینوکس ردهت است. شما میتوانید پس نصب محیط KDE را نیز نصب نمایید.

هشدار :هر گونه پارتیشن لینوکس موجود روی دیسک سخت و فضای خالی دیسک سختتان به نصب Workstation و یا Personal Desktop اختصاص خواهند یافت. در صورتی که روی کامپیوترتان پارتیشن های ویندوز موجود باشند، برنامه نصب آسیبی به آنها نخواهد رساند و پس از نصب شما قادر خواهید بود از لینوکس در کنار ویندوز استفاده نمایید. در صورتی که هیچگونه فضای پارتیشن بندی نشده روی دیسک سخت شما وجود ندارد و تمام فضا به پارتیشن های ویندوز اختصاص داده شده، شما باید از ابزار FIPS که بعدا شرح داده خواهد شد استفاده نمایید. در غیر اینصورت شما تمام پارتیشن های ویندوز خود را از دست خواهید داد.

-سرویس دهنده (Server) : این نصب بسته های مورد نیاز جهت یک کامپیوتر سرویس دهنده را نصب میکند. (مانند برنامه های سرویس دهنده وب، پست الکترونیک، فایل و…). این نصب برنامه X Window را نصب نمیکند. در صورتی که نیاز به محیط گرافیکی دارید باید آنرا بعدا نصب نمایید و یا کار کردن با خط فرمان را یاد بگیرید! این نصب تمام اطلاعات موجود در دیسک سخت را پاک کرده و تمام دیسکها را به لینوکس اختصاص میدهد.

هشدار : حواستان بود؟ اگر متوجه نشده اید : نصب بصورت سرویس دهنده تمام اطلاعات موجود روی دیسک سخت را پاک خواهد کرد! در صورتی که نیاز دارید پارتیشن های موجود ویندوز را حفظ نمایید، هنگام نصب پارتیشن بندی خودکار (Automatic Partitioning) را انتخاب نکنید و خودتان بصورت دستی فضاهای خالی را به لینوکس اختصاص دهید.

-کامپیوتر شخصی (Personal Desktop) : این نصب همانند نصب نوع ایستگاه کاری است با این تفاوت که برخی ابزارها که برای کامپیوترهای شخصی لازم نیستند را نصب نمیکند و در صورتی که لینوکس را روی یک کامپیوتر کیفی نصب میکنید، پشتیبانی از PCMCIA و مادون قرمز (IrDa) نیز فعال خواهد شد.

-نصب بصورت سفارشی (Custom) : با انتخاب این نوع نصب شما امکان انتخاب تک تک بسته های نرم افزاری مورد نیاز و پارتیشن بندی دستی را خواهید داشت.

نکته : در صورتی که کاربری حرفه ای هستید، نصب نوع سفارشی را انتخاب نمایید. با این گزینه دست شما بازتر خواهد بود و از اینکه بهتر میفهمید هنگام نصب چه میگذرد حال بهتری خواهید داشت!
-انتخاب استراتژی پارتیشن بندی (Partitioning) :
شما سه راه برای انتخاب نوع پارتیشن بندی دیسک سخت خود پیش رو دارید:
-پارتیشن بندی خودکار : برنامه نصب بصورت خودکار عمل پارتیشن بندی را برای شما انجام خواهد داد. با این انتخاب تمام پارتیشن های لینوکس موجود روی دیسک سخت پاک شده و فضای خالی ایجاد شده برای پارتیشن بندی مورد استفاده قرار خواهد گرفت.

-پارتیشن بندی دستی توسط ابزار Disk Druid : با انتخاب این گزینه ابزار Disk Druid برای انجام عمل پارتیشن بندی اجرا خواهد شد. کار کردن با این ابزار ساده تر از fdisk است.

-پارتیشن بندی دستی توسط ابزار fdisk (مخصوص حرفه ای ها) : با انتخاب این گزینه ابزار fdisk برای پارتیشن بندی دیسک سخت اجرا میشود. این ابزار برای کاربران حرفه ای لینوکس مناسب تر است.

پس از انتخاب گزینه مناسب، جهت ادامه روی کلید Next کلیک کنید.

-انجام پارتیشن بندی :
اگر پارتیشن بندی خودکار را انتخاب نموده اید، امکان انتخاب گزینه های زیر موجود است:

-پاک کردن تمام پارتیشن های لینوکس موجود (Remove all Linux partitions on this system) : با انتخاب این گزینه پارتیشن های ویندوز و پارتیشن های غیر لینوکسی روی سیستم باقی خواهند ماند.

-پاک کردن تمام پارتیشن های موجود : تمام پارتیشن ها و اطلاعات موجود از میان خواهند رفت.

-حفظ تمام پارتیشن ها و استفاده از فضای خالی موجود (Keep all partitions and use existing free space) : این گزینه به شرطی کار خواهد کرد که شما فضای خالی کافی پارتیشن بندی نشده روی دیسک سخت خود داشته باشید.

در صورتی که شما دارای چند دیسک سخت روی سیستمتان هستید، میتوانید دیسکی را که مایل به نصب لینوکس ردهت روی آن هستید، انتخاب نمایید. گزینهReview را برای بررسی نتیجه پارتیشن بندی خودکار و تغییر آن در صورت لزوم فعال باقی بگذارید.

پس از بررسی پارتیشن بندی انجام شده، شما میتوانید پارتیشنهایی را که انتخاب میکنید، تغییر دهید. پارتیشن بندی خودکار حداقل یک پارتیشن ریشه (/) که تمام برنامه ها را در برخواهد گرفت و یک پارتیشن swap ایجاد خواهد کرد. اندازه پارتیشن swap معمولا دو برابر میزان حافظه فیزیکی دستگاه میباشد. مثلا اگر شما ۱۲۸ مگابایت RAM دارید، اندازه این پارتیشن ۲۵۶ مگابایت خواهد بود.

نکته : توصیه میشود یک پارتیشن به نام home/ ایجاد نمایید. با ایجاد این پارتیشن، تمام اطلاعات کاربران روی آن قرار خواهد گرفت و در صورتی که در آینده نیاز به فرمت و نصب مجدد سیستم باشد، اطلاعات کاربران و تنظیمات محیط کاربری آنها باقی خواهند ماند.

جهت ادامه روی کلید Next کلیک کنید.

-انتخاب برنامه بوت کننده (Boot Loader) :
در این مرحله میتوانید یکی از برنامه های GRUB و یا LILO را انتخاب نمایید. در صورتی که برنامه بوت کننده قبلا نصب شده و یا مایلید لینوکس ردهت را از روی دیسکت بوت نمایید، میتوانید از نصب برنامه بوت کننده پرهیز کنید. همچنین میتوانید محل استقرار برنامه بوت کننده را معین کنید :

-بوت رکورد اصلی (Master Boot Record) : نصب برنامه بوت کننده در این مکان توصیه میشود. این کار باعث میشود تا گراب و لیلو فرایند بوت تمام سیستم عامل های نصب شده را بدست گیرند.

-سکتور اول پارتیشن بوت (First Sector of Boot Partition) : در صورتی که برنامه بوت دیگری روی سیستم شما فعال است، میتوانید برنامه نصب را وادار به نصب شدن در سکتور نخست پارتیشن های لینوکس خود نمایید. با این کار برنامه بوت کننده برای بوت لینوکس ردهت به گراب یا لیلو مراجعه خواهد کرد.

نکته : درصورتی که برنامه بوت کننده گراب را انتخاب کردید که پیش گزیده نیز میباشد، میتوانید کلمه عبوری به آن اضافه نمایید. با این کار میتوانید از آسیب رسیدن به سیستم با ارسال گزینه های خطرناک به هسته سیستم عامل بدون درخواست کلمه عبور جلوگیری کنید. برنامه های بوت کننده گراب و لیلو در این فصل شرح داده خواهند شد.

شما میتوانید پارامترهایی را به هسته سیستم عامل اضافه نمایید. (این در صورتی نیاز خواهد بود که سخت افزار شما به طور صحیح شناسایی نشود). برای مثال در صورتی که یک دستگاه CD-Writer نوعIDE دارید و مایلید در حالت شبیه سازی اسکازی کار کند، میتوانید با ارسال پارامترهایی درایو را مجبور به این کار نمایید. شما میتوانید پارتیشن پیش گزیده ای که سیستم از روی آن بوت میشود را انتخاب نمایید. هچنین امکان تغییر برچسب (label) آن نیز وجود دارد.

-پیکربندی شبکه (Configure Networking) :
در این قسمت از شما درخواست میشود تا شبکه خود را پیکربندی نمایید. این تنظیمات فقط برای شبکه محلی میباشد. در صورتی که از شبکه بندی تلفنی (Dialup) استفاده میکنید، میتوانید با کلیک روی Next بسادگی از این مرحله عبور نمایید. هچنین در صورتی که کامپیوتر شما به شبکه متصل نیست، از این مرحله عبور نمایید.

آدرسهای شبکه به دو روش به سیستم شما اختصاص داده میشود : بصورت ثابت (Static) که شما آنرا تایپ میکنید و یا با استفاده از سرویس دهنده DHCP که هنگام بوت آدرس کامپیوتر شما را تعیین میکند. برای کسب اطلاعات سرویس دهنده DHCP و یا آدرس IP اختصاصی و ثابت کامپیوتر خود و سایر اطلاعات مورد نیاز شبکه به مدیر شبکه خود مراجعه نمایید. همچنین میتوانید انتخاب نمایید که شبکه شما در هنگام بوت فعال شود یا نه (اگر از شبکه محلی استفاده میکنید، معمولا مایلید این کار صورت گیرد).

در صورتی که ورود آدرس ثابت را انتخاب نموده اید، باید گزینه manually را فعال نموده و اطلاعات زیر را وارد نمایید:

-آدرس IP : این آدرس از چهار بخش عددی که توسط نقطه از هم جدا شده اند تشکیل شده است. این شماره در حقیقت نشانی کامپیوتر شما در شبکه است. . مثالی از یک آدرس IP خصوصی۱۰٫۰٫۰٫۱۲است.

-Netmask : برای تعیین اینکه کدام قسمت آدرس IP شماره شبکه و کدام قسمت آن آدرس کامپیوتر میزبان است. یک مثال برای یک شبکه کلاس A شماره ۲۵۵٫۰٫۰٫۰ است. لینوکس ردهت این شماره را برای شما حدس خواهد زد.

-Network : شماره شبکه را مشخص میکند. برای مثال اگر شما آدرس IP شماره ۱۰٫۰٫۰٫۱۲ را روی یک شبکه کلاس آ (۲۵۵٫۰٫۰٫۰) داشته باشید، شماره شبکه ۱۰ خواهد بود (همچنین۱۰٫۰٫۰٫۰).

-Broadcast : یک شماره IP است که برای انتشار اطلاعات روی شبکه بکار میرود. برای یک شبکه کلاس آ با شماره شبکه ۱۰ شماره انتشار ۱۰٫۲۵۵٫۲۵۵٫۲۵۵ خواهد بود.

-Hostname : این نامی است که کامپیوتر شما در یک حوزه (Domain) توسط آن شناخته میشود. برای مثال اگر کامپیوتر شما memphis نامیده شود و در حوزه truedata.com قرار داشته باشد، نام میزبان (Hostname) کامل شما memphis.truedata.com خواهد بود.

-Gateway : یک آدرس IP که به عنوان دروازه ای به شبکه های خارج از شبکه محلی شما عمل میکند. معمولا یک میزبان یا مسیریاب (Router) میباشد که بسته ها را بین شبکه محلی شما و اینترنت مسیریابی میکند.

-Primary DNS : آدرسIP کامپیوتری است که عمل ترجمه نام های کامپیوتر به آدرسهای IP را انجام میدهد. این کامپیوتر سرویس دهنده DNS نام دارد. شما ممکن است دارای سرویس دهنده های دوم و سوم DNS باشید که در صورت موجود نبودن هریک دیگری عهده دار کار ترجمه باشد.

-انتخاب پیکربندی دیوار آتش (Firewall):
در این مرحله از نصب باید دیوار آتش سیستم خود را پیکربندی نمایید. استفاده از یک دیوار آتش برای حفظ امنیت کامپیوترتان الزامی و بسیار مهم است. در صورتی که شما به اینترنت و یا یک شبکه عمومی دیگر متصل میشوید، دیوار آتش میتواند راههای نفوذ به سیستم لینوکس شما را محدود نماید. برای پیکر بندی دیوار آتش، انتخابهای زیر را در اختیار دارید:

-امنیت بالا (High) : این گزینه را در صورتی انتخاب کنید که از سیستم لینوکس خود برای اتصال به اینترنت برای مرور وب و… استفاده میکنید. در صورتی که میخواهید از سیستمتان به عنوان سرویس دهنده در شبکه استفاده نمایید از این گزینه استفاده نکنید. با انتخاب این گزینه، تنها برخی اتصالات پذیرفته میشوند. برای اتصال به اینترنت و یک شبکه بندی ساده فقط اتصالات DNS و پاسخ های DHCP پذیرفته میشوند و بقیه اتصالات در دیوار آتش حذف خواهند شد.

-امنیت متوسط (Medium) : این سطح امنیت را در صورتی انتخاب نمایید که مایلید دستیابی به برخی از شماره پورت های TCP/IP را ببندید. (بطور استاندارد شماره پورتهای زیر ۱۰۲۳). این انتخاب دستیابی به پورتهای سرویس دهنده NFS، سرویس گیرنده های راه دور X و سرویس دهنده قلم X را خواهد بست.

-بدون دیوار آتش (No Firewall) : این گزینه را در صورتی انتخاب نمایید که به یک شبکه عمومی متصل نیستید و قصد ندارید در شبکه محلی، هیچ یک از درخواستهای ورودی به سیستمتان را حذف نمایید. البته شما همچنان میتوانید فقط سرویسهایی را راه اندازی نمایید که میخواهید در سطح شبکه ارائه نمایید و سرویس های دیگر را از کار بیاندازید.

در صورتی که مایلید دسترسی به برخی سرویسهای خاص را فراهم نمایید، میتوانید روی دگمه سفارشی کردن (Customize) کلیک کنید و پذیرش درخواستهای ورودی برای سرویسهای DHCP، SSH،Telnet،WWW،Mail وFTP را فراهم نمایید. همچنین میتوانید لیستی از شماره پورتهایی که با کاما از هم جدا شده اند را برای باز کردن دسترسی به آنها، وارد نمایید. (فایل etc/services به شما نشان میدهد که چه سرویسهایی به چه پورتهایی مرتبط هستند).

نکته : با تنظیم قواعد دیوار آتش در این مرحله، این تنظیمات در فایل etc/sysconfig/ipchains نوشته میشوند. این قواعد بوسیله اسکریپت آغازگر ipchains در مسیر etc/init.d/ipchains در هنگام بوت سیستم اعمال میشوند. من توصیه میکنم برای تغییر قواعد دیوار آتش خود این فایل را اصلاح نمایید. این به شما اطمینان میدهد که هر گاه سیستم شما بوت میشود، این قواعد در آن بصورت خودکار اعمال خواهند شد.

-انتخاب زبانهای قابل پشتیبانی (Language Support):
در این مرحله از نصب زبانی که در ابتدای نصب انتخاب کردید، انتخاب شده است. در صورتی که به زبانهای دیگری نیاز دارید، میتوانید با کلیک کردن روی گزینه کنار آنها، آنها را انتخاب کنید.

-انتخاب موقعیت زمانی (Time Zone) :
موقعیت زمانی کشور خود را میتوانید از لیست پایین صفحه انتخاب نمایید. همچنین با کلیک کردن روی نقاط موجود روی صفحه میتوانید موقعیت زمانی خود را انتخاب نمایید. از صفحه UTC Offset شما میتوانید موقعیت زمانی خود را به توجه به فاصله زمانی آن از گرینویچ (GMT) تنظیم نمایید.

-تنظیم حسابهای کاربری (User Accounts):
در این مرحله شما باید یک رمز عبور جهت کاربر ریشه (root) تعیین نموده و یک یا چند کاربر عادی نیز به سیستم اضافه نمایید. رمز عبور ریشه امکان کنترل کامل سیستم لینوکس ردهت را به شما میدهد. بدون آن و قبل از اضافه نمودن کاربران دیگر شما هیچ گونه دسترسی به سیستم خودتان ندارید. رمز عبور ریشه را تایپ کنید و در باکس زیرین آن، تکرار آنرا تایپ کنید. دقت داشته باشید کلمه عبور ریشه را بخاطر داشته و آنرا محرمانه نگهدارید!

-فعال سازی احراز هویت (Enable Authentication):
در بیشتر شرایط، شما کلمات عبور سایه (shadow) و MD5 را که بصورت پیش گزیده فعال هستند، انتخاب میکنید. گزینه کلمات عبور سایه از امکان دسترسی به کلمات عبور رمز نگاری شده جلوگیری بعمل میاورد.

نکته : MD5 الگوریتم رمزنگاری کلمات عبور در لینوکس و سیستم های مبتنی بر یونیکس میباشد. این الگوریتم جانشین الگوریتم کریپت (crypt) که در سیستمهای نخستین مبتنی بر یونیکس استفاده میشد، شده است. هنگامی که گزینه MD5 فعال میشود، امکان انتخاب کلمات عبور بلندتر توسط کاربران ایجاد میشود که عمل شکستن آنها دشوارتر است.

در صورتی که شما دارای شبکه محلی با پشتیبانی از انواع مختلف احراز هویت در سطح شبکه (Network-Wide Authentication) هستید، امکان استفاده از قابلیت های زیر را دارا هستید:

-NIS فعال: در صورتی که شبکه شما برای استفاده از سیستم اطلاعات شبکه (Network Information System) پیکربندی شده است، این دگمه را انتخاب نموده و نام حوزه NIS و محل سرویس دهنده را وارد نمایید. بجای انتخاب سرویس دهنده NIS شما میتوانید روی کلید برای پیدا کردن خودکار آن در سطح شبکه کلیک نمایید.

-LDAP فعال: در صورتی که سازمان شما اطلاعات کاربران خود را اخذ کرده است، میتوانید روی دگمه آن برای جستجوی اطلاعات احراز هویت روی یک سرویس دهنده LDAP کلیک نمایید. شما میتوانید نام سرویس دهنده LDAP را برای پیدا کردن اطلاعات مورد نیاز سیستمتان وارد کنید.

-Kerberos 5 فعال: با کلیک کردن روی این دگمه، سرویس های احراز هویت در سطح شبکه ارائه شده توسط کربروس فعال میشوند. پس از فعال سازی کربروس، میتوانید اطلاعات مورد نیاز درباره یک رئالم (Realm) کربروس(گروهی از سرویس دهنده ها و سرویس گیرنده های کربروس)،KDC (یک کامپیوتر که بلیطهای کربروس را صادر میکند) و سرویس دهنده مدیریت (Admin Server) را وارد نمایید. این کامپیوتر دیمن kadmind را اجرا میکند.

-SMB : روی این گزینه کلیک کنید تا از سرویس دهنده Samba برای اشتراک فایل و چاپگر با سیستم های ویندوز استفاده نمایید. در صورتی که از احراز هویت SMB استفاده نمایید، میتوانید نام سرویس دهنده Samba موجود در شبکه محلی و نام گروه کاری که مایلید کامپیوترتان به آن تعلق داشته باشد را وارد نمایید.

-انتخاب بسته ها (Select Packages):
در این مرحله خلاصه ای از بسته های نرم افزاری که نصب خواهند شد به شما نشان داده میشود. این نرم افزارها با توجه به نوع نصبی که شما انتخاب نموده اید، تفاوت دارند. میتوانید لیست پیش گزیده را قبول کرده و یا روی گزینه Customize کلیک کنید تا لیست کامل نرم افزارها به شما نشان داده شود. در صورتی که نیاز به نصب نرم افزارهای خاصی دارید که در هیچیک از حالتها نصب نمی شوند، این گزینه را انتخاب نمایید.

نکته : در صورتی که فضای کافی دیسک سخت در اختیار دارید و میخواهید تمام ابزارها و نقاط لینوکس را امتحان کنید، با انتخاب نصب بصورت سفارشی (Customize) و انتخاب گزینه همه چیز (Everything) را در پایین صفحه انتخاب نمایید. در صورتی که مطالب این کتاب را دنبال میکنید نیاز به نصب تمام این نرم افزارها وجود ندارد.

همچنین از انتخاب این گزینه در کامپیوترهای کاری و اصلی خودداری کنید. زیرا برخی از برنامه های سرویس دهنده دارای ضعف های امنیتی هستند و شما بدون اینکه واقعا به آنها نیازی داشته باشید، امنیت سیستم خود را به خطر انداخته اید. نصب تمام اجزا حدود ۳ گیگابایت فضا مصرف خواهد کرد.
نکته : گزینه Select Individual packages به شما امکان انتخاب بسته ها بصورت تک تک را میدهد. این گزینه فقط برای افراد حرفه ای توصیه میشود. زیرا ممکن است یک بسته نرم افزاری از چندین بسته تکی ایجاد شده باشد و عدم نصب هر یک در اجرای آن اختلال ایجاد خواهد کرد.

-شروع کپی و نصب:
در این مرحله برنامه نصب به شما اعلام خواهد کرد که آماده نصب اجزای انتخاب شده میباشد. رویNext کلیک کنید. در این مرحله سیستم فایل فرمت و آماده شده و بسته های نرم افزاری آغاز به کپی شدن میکنند. در این قسمت از شما خواسته خواهد شد دیسکهای دیگر نصب لینوکس را در درایو قرار دهید. این قسمت بسته به سرعت پردازنده و درایو CD-ROM،بین۲۰-۴۰ دقیقه طول خواهد کشید.

-ایجاد دیسک بوت (Boot Disk):
با استفاده از این دیسکت میتوانید در موارد اضطراری سیستم خود را بوت کنید. کافی است یک دیسک داخل درایو قرار داده و روی Next کلیک کنید. در صورتی که به این دیسک نیاز ندارید، گزینه No را انتخاب کرده و روی Next کلیک نمایید.

-انتخاب کارت گرافیکی:
احتمالا لینوکس کارت گرافیک شما را شناسایی نموده است. در صورتی که اینار به درستی صورت نگرفته، میتوانید از لیست نوع کارت گرافیکی و میزان حافظه آنرا انتخاب نمایید.

-تنظیم مانیتور:
در این مرحله کار خاصی لازم نیست انجام دهید. لینوکس بطور خودار مدل و فرکانس مانیتور شما را تشخیص خواهد داد. کافی است بدون دستکاری هیچ چیز، روی Next کلیک نمایید.

-انتخاب رنگ و وضوح صفحه نمایش (Color & Resolution):
با توجه به نوع سخت افزاری که دارید، میتوانید تعداد رنگها و وضوح صفحه نمایش خود را در لیست های ارائه شده مشاهده نموده و مقادیر دلخواه خود را انتخاب کنید. توجه داشته باشید تعداد رنگ بالاتر و وضوح بالاتر باعث کم شدن سرعت کامپیوتر خواهد شد. با یک مانیتور ۱۴ یا۱۵ اینچ، بهترین انتخاب وضوح ۸۰۰ در۶۰۰ پیکسل و رنگ ۱۶ بیت خواهد بود. وضوح مناسب برای مانیتورهای ۱۷ اینچ، ۱۰۲۴ در۷۶۸ پیکسل است.

در صورتی که مایلید نتیجه انتخاب خود را ببینید، روی دگمه Test Setting کلیک نمایید.

در صورتی که هر دو محیط GNOME و KDE را نصب کرده اید، در این مرحله میتوانید از میان آنها، یکی را بعنوان پیش گزیده انتخاب کنید و نحوه ورود به سیستم (login) هم بصورت متنی (سطح اجرایی ۳) و گرافیکی (سطح اجرایی ۵) قابل تنظیم خواهد بود. جهت ادامه روی Next کلیک کنید.

-پایان نصب:
در این مرحله برنامه نصب پایان یافتن نصب لینوکس ردهت را به شما تبریک میگوید. کافی است روی دگمه Exit کلیک کنید. دیسک نصب لینوکس از درایو خارج شده و سیستم راه اندازی خواهد شد. اگر یکی از برنامه های لیلو یا گراب را نصب کرده باشید، یک صفحه گرافیکی ظاهر شده و از شما میخواهد سیستم عامل مورد نظر خود را انتخاب نمایید. بوسیله کلیدهای بالا و پایین میتوانید این کار را انجام دهید. پس از انتخاب کلید Enter را فشار دهید.

با توجه به اینکه نحوه ورود به سیستم را بصورت متنی یا گرافیکی انتخاب کرده باشید، یا صفحه گرافیکی ورود به سیستم ردهت را خواهید دید و یا یک اعلان ساده متنی ورود به سیستم. جهت یادگیری در مورد چگونگی ورود به لینوکس ردهت و استفاده از آن به فصل سوم مراجعه نمایید.

اگر پس از نصب لینوکس ردهت تصمیم به حذف یا اضافه کردن سخت افزاری گرفتید، ابزاری به نام کودزو (kudzu) وجود دارد که هنگام بوت سیستم به شما اجازه پیکربندی سخت افزار جدید را میدهد.

-پیکربندی مجدد سخت افزار با استفاده از کودزو : هنگام بوت شدن سیستم شما میتوانید در سیستم خود تغییراتی اعمال نمایید. ممکن است سخت افزاری را حذف یا اضافه کرده باشید، و یا بخواهید یک سرویس سیستمی را بعلت متوقف شدن آن هنگام بوت خاموش نمایید. بوسیله کودزو، شما میتوانید هنگام بوت سیستم، سخت افزار خود را تغییر دهید و سرویسهای سیستم خود را پیکر بندی نمایید.

جهت ورود به کودزو کافی است هنگام بوت به پیغام “Press ‘I’ to enter interactive startup” توجه کرده و با فشار دادن کلید I وارد آن شوید. ابتدا ابزار شناسایی سخت افزار کودزو شروع به جستجو و بررسی وجود سخت افزار جدید و یا حذف شدن یک سخت افزار مینماید. در صورت پیدا کردن چنین مواردی، به شما امکان پیکربندی آن را میدهد.

هنگامی که پیکربندی سخت افزارها به پایان رسید، بخش پیکربندی سرویسها آغاز میشود. برای اجرای تک تک سرویسها از شما سوال میشود. این بهترین روش برای توقف موقت یک سرویس است که هنگام بوت کامپیوتر را متوقف میکند.

توجه : برای رفع اشکال یک سرویس، باید پس از ورود به لینوکس ردهت آنرا مجددا پیکریندی نمایید.

نکته : در صورتی که سخت افزاری را حذف یا اضافه کنید، هنگام بوت، کودزو بطور خودکار آنرا تشخیص میدهد و ابزار پیکربندی را اجرا میکند.

ادامه مطلب…

بحث امروز ما نحوه شروع برنامه نویسی و انتخاب بهترین محیط توسعه برای تولید نرم افزارهای تحت ویندوز برای مبتدیان است. اصولا مبتدیان برای شروع، دو محیط توسعه کاربردی در پیش روی خود دارند. Visual Basic از شرکت مایکروسافت و Delphi از شرکت بورلند. هر دو محیط در این زمینه از قابلیت های فراوان و منحصر به فردی برای استارت برنامه نویسی در ویندوز برخورداند. اما در این میان کدامیک برای شروع بهترین گزینه است؟

پیشنهاد بنده بر اساس تجربه های شخصی و اطلاعات فنی محیط توسعه شرکت بورلند، Delphi نسخه هفت است. محیطی بسیار دوستانه و کاملا حرفه ای برای ایجاد نرم افزارهای تحت ویندوز و لینوکس. این محیط با دارا بودن قابلیت های منحصر به فرد، سال هاست که به عنوان بهترین گزینه برای ایجاد نرم افزارهای تحت ویندوز مورد استفاده برنامه نویسان جهان قرار گرفته است. بسیاری از نرم افزارهای کاربردی ویندوز بوسیله این محیط تولید و توسعه داده شده اند.

در این نوشته قصد دارم اشاره ای داشته باشم به خصوصیات و برتری های دلفی که برای مبتدیان کاملا قابل درک باشد.

اولین فاکتوری که محیط های توسعه نرم افزار را از هم جدا می نماید خود محیط برنامه سازی یه به اصطلاح IDE است. این کلمه مخفف Integrated Development Environment و به معنی “محیط مجتمع توسعه” می باشد. IDE دلفی از هر نظر کامل و بی نقص می باشد و تمامی کدهای مربوط به طراحی بصری را به صورت کاملا هوشمند و خودکار تولید می نماید. تایپ برنامه با استفاده از ویرایشگر قدرتمند دلفی بسیار آسان و لذت بخش است. طراحی رابط کاربری در محیط دلفی بیشتر شبیه بازیست تا برنامه نویسی(هر چند طراحی رابط کاربری بخش مهمی از نرم افزارها را تشکیل میدهند و از قواعد مشخصی برخوردارند). مدیریت بخش ها و اجزای مختلف برنامه به آسانی یک راست کلیک و انتخاب یک گزینه است. تغییر و دستکاری خصوصیات اجزای برنامه بوسیله امکانی به نام “Object Inspector” از این ساده تر نخواهد بود. مدیریت یونیت ها (قسمتی که کد برنامه در آن نوشته می شود) بوسیله IDE دلفی به سادگی کلیک های ماوس می باشد.

بعد از محیط برنامه نویسی، مهمترین فاکتور زبان برنامه نویسی و قواعد آن است. برنامه نویسی در دلفی با استفاده از زبان Object Pascal انجام می شود. این زبان تکمیل شده زبان پاسکال است که تمامی قواعد و خصوصیات برنامه نویسی شیء گرا در آن پیش بینی و پیاده سازی شده اند. این زبان که توسط تیم توسعه بورلند کامل شده بود به Delphi تغییر نام داده شد. اگر زبان پاسکال را به خوبی فرا گرفته باشید، مطمئنا در یادگیری دلفی هیچ مشکلی نخواهید داشت. حتی کسی که هیچ پیش زمینه ای از پاسکال نداشته باشد می تواند بدون دانستن پاسکال به یادگیری دلفی بپردازد. دلفی زبانی کاملا بی نقص، کاملا شیء گرا و ساخت یافته است که برای توسعه نرم افزارهای کاربردی، تجاری، بانک اطلاعاتی و تحت وب مورد استفاده قرار می گیرد.

منبع : فراسان

درک این موضوع کمی سخت است که چگونه بتوانیم CD اصل و رایگان لینوکس اوبونتو را بدون پرداخت هیچ گونه هزینه ای، حتی پول پست، بدست آوریم. بارها و بارها در اینترنت مقالات زیادی مشاهده کرده اید که نوشته اند اگر این کارها را انجام بدهید، فلان خدمات و یا دستگاهها را بصورت رایگان دریافت می کنید. اما این موضوع کمی فرق دارد و واقعی است

ادامه مطلب…

سیستم عامل لینوکس جزو برنامه های متن باز (Open Source) می باشد. متن باز یک قانون کپی رایت است که به کاربران و مشتریان خود اجازه می دهد که کدهای اصلی برنامه را داشته باشند و آنها را مطابق میل خود تغییر دهند و بدین گونه آزادی عمل فراوانی را به کاربران خود می دهند. یکی از مزیت های بزرگ متن باز بودن برنامه ها، اکثرا رایگان بودن آنهاست. البته همه بدین صورت نیستند و یا اگر هم پولی باشند، هزینه بسیار پایینی در قبال آن دریافت می کنند و حتی بعد از فروش برنامه، کد آن را به مشتری تحویل می دهند. از دیگر مزیت های این گونه برنامه ها، قوی بودن و قابل اطمینان بودن خود برنامه است و نسبت به برنامه های دیگر از امنیت و پایداری بیشتری بر خورداند. چرا؟ زیرا هنگامی که شما و دوستانتان کد اصلی برنامه را داشته باشند، هریک به دلخواه می کوشید که یک تغییر هر چند کوچک در آن ایجاد نمایید و یا به رفع مشکلات آن بپردازید. و اگر همین طور رفته رفته تعداد افراد زیادتر شود، ایده های آنان برای بهبود برنامه افزایش پیدا می کند و با بکارگیری تمامی این ایده ها (اگر ممکن باشد) یک برنامه بسیار عالی با درجه امنیت بسیار بالا تولید خواهد شد.

عکس از ubuntu.com

البته این مواردی که ذکر شد، فقط قسمتی از مزیت های متن باز است. شرکت اوبونتو که یکی از تولید کنندگان لینوکس در دنیا می باشد، برای تبلیغ توزیع لینوکس خود، آن را بصورت رایگان در اختیار عموم قرار داده است. شما برای دریافت لینوکس اوبونتو دو راه پیش رو دارید:

• اول اینکه Image سیستم عامل را از سایت اصلی شرکت دانلود کنید و آن را بدون هیچ مشکلی بر روی CD رایت نمایید.

• و راه دوم سفارش رایگان CD آن است که بصورت کاملا رایگان و بدون دریافت هیچ وجهی حتی پول پست، آن را جلوی درب منزل شما تحویل می دهد.

نحوه سفارش لینوکس اوبونتو بسیار ساده می باشد و با دنبال کردن مقاله زیر براحتی می توانید صاحب CD اصل لینوکس شوید. ابتدا به سایت رسمی خود شرکت وارد به آدرس shipit.ubuntu.com وارد شوید. در این قسمت شما با دو گزینه مواجه می شوید:

• + I want to download Ubuntu

I want to request CDs of Ubuntu +

قسمت اول مروبط به Download لینوکس اوبونتو است (لازم به ذکر ایت که این لینوکس حجم بسیار پایینی دارد و در حد یک سی دی) و قسمت دوم مربوط به دریافت رایگان سی دی لینوکس اوبونتو است. بر روی گزینه دوم کلیک کنید. پس از ورود به صفحه بعد باید در سایت ثبت نام کنید. پس در خط سوم یا چهارم بر روی گزینه Create a new account کلیک کنید. در صفحه جدید و در قسمت Not Registered Yet? ، ایمیل خود را وارد کنید و بر روی دکمه زیرینش کلیک نمایید. پس از آن ایمیلی برای اتملم ثبت نام برای شما ارسال می گردد. آن را باز کنید و مراحل عضویت را ادامه بدهید تا ثبت نام شما کامل شود. اما نکته دیگری که اهمیت دارد، این است که در فرایند ثبت نام ( و یا پس از ثبت نام ) باید آدرس دقیق خود را کامل به زبان و فرم انگلیسی وارد کنید.

پس از ثبت نام به سایت لینوکس اوبونتو (shipit.ubuntu.com) بروید و در قسمت بالای صفحه گزینه Login را بزنید. در صفحه جدید، پست الکترونیکی و رمز عبور خود را وارد کنید تا به صفحه شخصی خود بروید. پس از ورود شما چندین سربرگ را می بینید که به توضیح آنها می پردازیم.

• Shipped/Cancelled requests

در این قسمت همان طور که از نام آن پیداست، سفارش ها و کنسل شده های سفارش های شما را نشان می دهد. در این قسمت می توانید ببینید که سفارش شما در چه تاریخی برای شما ارسال شده است.

• Request Ubuntu 7.10 (Gutsy Gibbon) CDs

در این قسمت که اصلی ترین قسمت بحث ما است، شما می توانید لینوکس اوبونتوی خود را سفارش دهید. در قسمت I would like تعداد CD و نوع لینوکس مورد نظر خود را مشخص کنید. کمی پایین تر شما باید مشخصات خود را به طور کامل وارد کنید که شامل نام، نام سازمان، آدرس پستی، شهر، استان، کد پستی،کشور و شماره تلفن است. اگر این مراحل را در قسمت ثبت نام انجام داده باشید نیازی به پر کردن این فیلدها نیست و خود به خود پر می شوند. لازم به ذکر است تمامی این قسمت ها به جز نام سازمان را باید پر کنید. سپس دکمه زیرین (Request CDs) را بزنید.
در ۳ تا ۵ هفته آینده، سی دی یا سی دی های شما بدستتان خواهد رسید.

منبع:http://www.pc-article.ir